Stanisław Szelc, znany artysta kabaretowy, zmarł 21 września w wieku 84 lat. Współtwórca kabaretowego Studia 202, aktor i satyryk, został pożegnany podczas uroczystości na cmentarzu Grabiszyńskim.
W trakcie ceremonii przy urnie artysty stali przedstawiciele straży miejskiej. Henryk Macała, który znał Szelca jako przyjaciel i dyrektor domu kultury, podzielił się swoimi wspomnieniami. Jerzy Skoczylas, towarzyszący Szelcowi w kabarecie Elita, opowiedział o ich wspólnych podróżach. Ryszard Janosz, prezes wrocławskiego oddziału Związku Sybiraków, przypomniał, że Szelc urodził się w Kazachstanie, gdzie jego rodzice zostali deportowani przez Sowietów.
Zachowałem skarb wesołości
Przemowy, które miały miejsce podczas ceremonii, były pełne emocji i humoru. Piotr Wieczorek, przyjaciel Szelca z Teatru Kalambur, zaznaczył, jak szybko artyście udało się ujawnić swoje zdolności, zaczynając jako palacz, a kończąc jako utalentowany performer.
Jerzy Bielunas, reżyser i wykładowca, porównał Szelca do bohatera powieści Rollanda, Colasa Breugnona, podkreślając jego radosne usposobienie, mimo trudnych życiowych doświadczeń. - Tak jak Colas, Staszek potrafił zachować „skarb wesołości” – mówił Bielunas.
Rodzina artysty także podzieliła się wspomnieniami. Jędrzej Szelc przytoczył ulubione powiedzenie ojca „Show must go on”, a córka, Jagoda, podkreśliła wsparcie, jakie Szelc otrzymał od swoich bliskich. Przywołała także chwile z rodzinnego życia, w których przejawiał się jego inteligentny humor oraz miłość do dzieci i żony, Doroty.
Pożegnanie przyjaciela wzruszyło zebranych, którzy w geście szacunku zaczęli klaskać. Olga Szelc zakończyła uroczystość słowami, które miały na celu uczczenie pamięci ojca: - Tato kochał ludzi i życie. Chciał, żebyśmy się śmiali i byli dla siebie życzliwi. Pamiętajcie go uśmiechniętego.